Kolegium Medycyny Laboratoryjnej w Polsce

Członkowie Honorowi

Prof. dr hab. n. med. Maciej Szmitkowski

Przewodniczący Zespołu ds. Kształcenia Podyplomowego i Pełnomocnik JM Rektora ds. Specjalizacji Diagnostów Laboratoryjnych,
Przedstawiciel Polski w Technicznej Grupie Roboczej Komitetu Bezpieczeństwa Zdrowia Unii Europejskiej,
Ekspert Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji.

Lekarz, członek założyciel Kolegium Medycyny Laboratoryjnej w Polsce, specjalista diagnosta laboratoryjny, profesor Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku, autor i współautor 466 prac naukowych. IF=421, Indeks Hirscha=33. Opiekun 9-ciu prac habilitacyjnych w kierowanym Zakładzie Diagnostyki Biochemicznej. 3-ech doktorów habilitowanych Zakładu uzyskało tytuły profesorów. Promotor 17-tu doktoratów. Konsultant Krajowy w dziedzinie Diagnostyki Laboratoryjnej (2014 – 2022). Konsultant wojewódzki w latach 1984 – 2014. Przedstawiciel Polski w Technicznej Grupie Roboczej Komitetu Bezpieczeństwa Zdrowia (Health Security Committee) Unii Europejskiej, członek Międzynarodowej Federacji Chemii Klinicznej i Medycyny Laboratoryjnej od 1979 roku oraz przedstawiciel Polski do tej Federacji w latach 1986-01. Ekspert w Komitecie ds. opracowania “Zaleceń w diagnostyce i leczeniu COVID-19” w Agencji Oceny Technik Medycznych i Taryfikacji. Ekspert Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji. Przewodniczący oraz członek Zespołów powoływanych przez Ministra Zdrowia. Członek Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Diagnostyki Laboratoryjnej w latach 1983 – 2022, członek honorowy i dwukrotnie wiceprezes Zarządu Głównego. Członek Komisji i Komitetów PAN. Członek komitetów redakcyjnych czasopism: „Diagnostyka Laboratoryjna”, „Badanie i Diagnoza”, „Laboratorium Medyczne”. Dziekan Wydziału Farmaceutycznego z Oddziałem Medycyny Laboratoryjnej w latach 1998 – 2002 i prodziekan dwóch kadencji. Pełnomocnik Rektora ds. specjalizacji Diagnostów Laboratoryjnych od 2005r. Brał udział w utworzeniu kierunku studiów z Analityki Medycznej w 1977 r. W ostatnich latach udział w opracowanie projektu Ustawy o Medycynie Laboratoryjnej. Autor idei utworzenia Głównego Inspektoratu Medycyny Laboratoryjnej. Otrzymał 9 nagród naukowych Ministra Zdrowia z nagrodą za całokształt dorobku. Ponad 60 nagród Rektora. Dwukrotnie odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, Złotym Medalem za Wieloletnią Służbę, Odznaką Za Zasługi dla Ochrony Zdrowia, Odznaką za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia i szeregiem innych Odznaczeń i Medali. Zagraniczne staże naukowe jako stypendysta DAAD, British Council, WHO i Rady Europy.

Kontakt:
Uniwersytet Medyczny w Białymstoku,
Zakład Diagnostyki Biochemicznej,
ul. Waszyngtona 15A,
15-269 Białystok
Tel. +48 (85) 831-87-26, 831-85-87

Prof. dr hab. n. med. Ryszard Słomski

Prof. dr hab. n. med. Ryszard Słomski jest genetykiem i biotechnologiem, do 2024 r. profesorem w Instytucie Genetyki Człowieka Polskiej Akademii Nauk (zastępca dyrektora ds. naukowych w latach 1986-2022), jest kierownikiem Zakładu Biotechnologii Instytutu Włókien Naturalnych i Roślin Zielarskich – Państwowego Instytutu Badawczego. Emerytowany kierownik Katedry Biochemii i Biotechnologii Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu (1997-2020). Pionier badań diagnostycznych (odcisk genetyczny 1987), wspólnie z prof. Adamem Kraszewskim wykonał pierwsze w Polsce namnażanie DNA metodą reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR, 1989). Procedury opracowane przez Profesora znalazły natychmiastowe zastosowanie w medycynie sądowej oraz kryminalistyce i Profesor jest autorem pierwszej w Polsce opinii medyczno-sądowej opartej o analizę DNA. Profesor Ryszard Słomski posiada szeroki zakres zainteresowań i nadal zajmuje się diagnostyką molekularną chorób genetycznych, charakterystyką nowych genów człowieka, biotechnologią, badaniami medyczno-sądowymi i badaniem DNA z wykopalisk. Prace z zakresu biotechnologii medycznej przez wiele lat stanowiły główny nurt zainteresowań i obejmują uzyskiwanie wspólnie z profesorem Zdzisławem Smorągiem z Instytutu Zootechniki – Państwowego Instytutu Badawczego transgenicznych zwierząt jako bioreaktorów do wytwarzania przez króliki i kozy substancji biologicznie czynnych, tkanek świń dla potrzeb ksenotransplantacji. Opatrunki biologiczne ze skóry transgenicznych świń zostały wielokrotnie zastosowane w Centrum Leczenia Oparzeń w Siemianowicach Śląskich. Profesor Słomski posiada również olbrzymie doświadczenie w pracach z roślinami. Brał udział w opracowaniu preparatu przeciwbólowego na bazie konopi, przygotowaniu przeciwpróchniczej szałwii, funkcjonalnych nano- i mikromateriałów włókienniczych, biotechnologicznej konwersji glicerolu do polioli i kwasów dikarboksylowych oraz opracowaniu innowacyjnej technologii produkcji bioetanolu II generacji z biomasy sorgo i miskanta. W ostatnim czasie rozszerzył badania konopi na konopie inne niż włókniste.

Autor 21 książek oraz blisko 400 prac naukowych z zakresu diagnostyki molekularnej chorób genetycznych, charakterystyki nowych genów człowieka, biotechnologii, w tym biotechnologii medycznej, badań medyczno-sądowych i badań DNA z wykopalisk. Profesor Słomski wypromował 31 doktorów nauk medycznych, rolniczych, biologicznych i chemicznych oraz 104 magistrów na Uniwersytecie Przyrodniczym w Poznaniu i na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Aktywność naukową profesora Słomskiego potwierdza członkostwo w wielu radach naukowych – Instytut Genetyki Człowieka PAN, Instytut Genetyki i Biotechnologii Zwierząt PAN (przewodniczący od 2015), Instytut Włókien Naturalnych i Roślin Zielarskich – PIB (przewodniczący 2009-2020), Instytut Zootechniki – PIB i Centrum NanoBioMedyczne UAM. Przewodniczący Komisji ds. Genetycznie Modyfikowanych Mikroorganizmów i Genetycznie Modyfikowanych Organizmów w Ministerstwie Klimatu i Środowiska, honorowy przewodniczący Komitetu Genetyki Człowieka i Patologii Molekularnej PAN (przewodniczący 2009-2020), członek Komitetu Biotechnologii PAN. Członek Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów (2013-2020), członek założyciel Kolegium Medycyny Laboratoryjnej w Polsce (wiceprezes 2015-2022) i Polskiego Towarzystwa Genetyki Człowieka, członek Polskiego Towarzystwa Genetycznego i Polskiego Towarzystwa Biochemicznego. Diagnosta laboratoryjny, specjalista z laboratoryjnej genetyki medycznej i laboratoryjnej genetyki sądowej.

Profesor Ryszard Słomski uczestniczył w realizacji 44 projektów badawczych. Przeprowadził 25 edycji Szkół Letnich z zakresu Biologii Molekularnej dla ponad 1000 uczestników, w tym wielu późniejszych wybitnych naukowców.

Na podkreślenie zasługuje pełnienie funkcji delegata rządu RP i PAN na Konferencjach Organizacji Narodów Zjednoczonych w Genewie o zakazie stosowania broni biologicznej i toksykologicznej. W 2013 r. na posiedzeniu plenarnym ONZ w Pałacu Narodów wygłosił wykład poświęcony wykrywaniu patogenów. Uczestniczył ponadto w wielu wyjazdowych sesjach ONZ w Warszawie, Pekinie, Poznaniu i Monachium.

Profesor Ryszard Słomski odbył staże naukowe na Uniwersytecie Chicago (1 rok), Uniwersytecie Illinois w Chicago (4 lata), Uniwersytecie Georga Augusta w Getyndze jako stypendysta Fundacji Humboldta (1990-1991) oraz na Harvard Medical School (3 miesiące).

Profesor Ryszard Słomski od 1992 r. jest biegłym sądowym. Posiada dwie specjalizacje z zakresu laboratoryjnej genetyki medycznej i laboratoryjnej genetyki sądowej. Od utworzenia specjalizacji z zakresu laboratoryjnej genetyki medycznej pełni w Centrum Egzaminów Medycznych funkcję egzaminatora.

Profesor Ryszard Słomski został odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi (1985), Złotym Medalem za Długoletnią Służbę (2013), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2014), Odznaką Honorową Zasłużony dla Rolnictwa (2016), Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2019), Srebrnym Medalem Zasłużony dla Nauki Polskiej Sapientia et Veritas (2023). Profesor Słomski ponadto otrzymał Medal Verba Docent – Exempla Trahunt Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego (2023), Medal 100-lecia Uniwersytetu Poznańskiego (2019), Statuetkę Honorowego Hipolita oraz Godność Lidera Pracy Organicznej Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego (2019), Medal Polskiego Towarzystwa Gastroenterologii (2019), Medal Zasłużony dla Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu (2012), Eurosymbol Innowacji 2017 dla Katedry Biochemii i Biotechnologii Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu (2017), Polska Nagroda Inteligentnego Rozwoju dla Katedry Biochemii i Biotechnologii Wydziału Rolnictwa i Bioinżynierii Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu w kategorii Szkolnictwo wyższe i nauka (2017), Nagrodę Marszałka Województwa Wielkopolskiego (2012), Nagrodę Naukowę Miasta Poznania (1999), Medal Komisji Edukacji Narodowej (2002) oraz Medal Jędrzeja Śniadeckiego PAN (2002).

Profesor Ryszard Słomski wielokrotnie prowadził wykłady dla uczestników Zjazdów i Szkoleń organizowanych przez Kolegium Medycyny Laboratoryjnej w Polsce.

Prof. dr hab. n. med. Andrzej Szutowicz

Pełnomocnik JM Rektora ds. Specjalizacji Diagnostów Laboratoryjnych; Wice-Przewodniczący Samodzielnej Komisji Bioetycznej ds. Badań Naukowych, Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego.

Absolwent Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej w Gdańsku (1965); doktor nauk medycznych (1970); dr hab. n. med. (1978); profesor (1991). W latach 1965-1969 doktorant w Zakładzie Biochemii Klinicznej Akademii Medycznej w Gdańsku, 1970-1985 adiunkt naukowo-badawczy; 1986-1991 prof. ndzw.; 1991 profesor. 1978-2012 Kierownik Pracowni Neurochemii Katedry Biochemii Klinicznej i 1985-1999 z-ca Kierownika Laboratorium Centralnego PSK Nr1; 1999-2012 Kierownik Katedry Biochemii Klinicznej i Zakładu Medycyny Laboratoryjnej Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego i Kierownik Laboratorium Centralnego PSK Nr 1 do 2007.

Staże zagraniczne
Department of  Biochemistry, Medial School St. Louis MO, 1974; Visiting Professor, Department of Biochemistry and Department of Psychiatry, University of Texas Health Science Center, Dallas, TX USA, 1981-1984.

Staże krótkoterminowe:
Visiting scientist/ professor: Getynga (Niemcy), 1976
Camerino (Włochy) 1988
Boston, White Mountain, Cincinnati, Fort Knox, Dallas, San Francisco (USA), 1996
Concepcion (Chile), 2012
Lipsk (Niemcy), 2014 

Konsultant wojewódzki i Przewodniczący  Państwowej Komisji Egzaminacyjnej Nr 3 w dziedzinie Diagnostyki Laboratoryjnej w latach: 1978-1981 i 1985-2024; Sekretarz Konsultanta Krajowego 1991-1994; ekspert Centralnego Ośrodka Techniki Medycznej MZ 1991-2003; od 1985 członek, a od 2018 Vice-przewodniczący Niezależnej Komisji Bioetycznej ds. Badań Naukowych Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego; od 2012 pełnomocnik JM Rektora ds specjalizacji dla diagnostów laboratoryjnych.

Autor 200 publikacji prac oryginalnych i przeglądowych o łącznym współczynniku oddziaływania IF≤400, 2560 cytowań, indeksie H=28; kilkanastu rozdziałów w podręcznikach i książkach krajowych i międzynarodowych z medycyny laboratoryjnej i neurobiologii. Podstawowa tematyka badań dotyczy mechanizmów regulacji metabolizmu acetylo-koenzymu A w neuronach cholinergicznych i komórkach glejowych mózgu, oraz tkankach obwodowych. Wiele z nich stanowi pierwsze w literaturze światowej doniesienia dotyczące: dwufazowej kinetyki liazy ATP-cytrynianowej (ACL) (1968); obecności dwóch klas receptorów czynnika wzrostu nerwów w mózgu (1976); zależnego od złośliwości kilkudziesięcio-krotnego wzrostu ACL w rakach sutka (1979); wykrycia metabolicznie istotnej i preferencyjnej lokalizacji ACL w neuronach cholinergicznych mózgu (1976-1982); opracowania oryginalnych metod oznaczania aktywności dehydrogenazy pirogronianowej, syntazy acetylo-KoA, monoaminooksydazy płytkowej, acetylo-KoA i esterazy limfocytów (1981-1988); wykazanie regulacyjnej roli cytoplazmatycznego acetylo-KoA w syntezie, akumulacji i kwantowym wydzielaniu acetylocholiny (1989); wykryciu zależnego od acetylo-CoA mechanizmu podatności neuronów cholinergicznych na neurodegenerację (2006); wykrycie wzrostu ACL i acetylo-CoA w płytkach krwi diabetyków i ich roli w nadkrzepliwości krwi (2003-2007); odkrycie ekscytokosyczności cholinergicznej cynku (2007-2010); wykrycie zróżnicowanej podatności mikrogleju, astrogleju i fenotypów neuronów cholinergicznych na sygnały cytotoksyczne (2007-2015); wykazanie wpływu subklinicznych niedoborów pirofosforanu tiaminy na bodźce ekscytotoksyczne. Prace te były wyróżniane nagrodą naukową Prezesa Rady Ministrów, 2008; nagrodami Tadeusza Browicza, przyznawaną przez Polską Akademię Umiejętności,2011; Nagrodą Naukową Miasta Gdańska im. Jana Heweliusza w kategorii nauk ścisłych i przyrodniczych, 2011; 8 nagród naukowych Ministra Zdrowia; nagroda za całokształt Ministra Zdrowia, 2011; 25 nagród Rektora;

Odznaczenia: Srebrny Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski i Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, 1995 i 2012; medal Komisji Edukacji Narodowej;

Polskie Towarzystwo Diagnostyki Laboratoryjnej – członek honorowy; Polskie Towarzystwo Badań Układu Nerwowego – prezes, członek zarządu  (2011-2017); Kolegium Medycyny Laboratoryjnej w Polsce – 1992 organizator I Zjazdu, pierwszy skarbnik,  prezes wielokrotny prezes i członek zarządu; Europejskie Towarzystwo Neurochemiczne 1976 członek założyciel (ESN),  IFCC.

Prof. dr hab. n. med. Jerzy Naskalski

Urodził się: 01.01.1938 we Lwowie. Edukację odbył w Krakowie i również w Krakowie w latach 1955-1960 odbył studia na Uniwersytecie Jagiellońskim na Wydziale Matematyki-Fizyki i Chemii, kierunek Chemia. W roku 1959 jako student wolontariusz rozpoczyna specjalizację z biochemii lekarskiej w Zakładzie Chemii Fizjologicznej Akademii Medycznej w Krakowie. W roku 1971 uzyskuje tytuł doktora chemii na Wydziale Matematyki Fizyki i Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego a w roku 1980 uzyskuje tytuł specjalisty II^o z analityki klinicznej. Stopień doktora habilitowanego z biochemii uzyskuje w roku 1986 na podstawie badań nad białkami drobnocząsteczkowymi pochodzenia leukocytarnego w osoczu i moczu. W 1993 roku uzyskuje tytuł naukowy profesora nauk medycznych oraz w roku 1994 tytuł profesora zwyczajnego Akademii Medycznej w Krakowie.

Po studiach Jerzy Naskalski podejmuje pracę w pracowni biochemii III Kliniki Chorób Wewnętrznych A.M. w Krakowie, kierowanej przez prof. dr hab. med. Juliana Aleksandrowicza. gdzie uczestniczy w badaniach nad biochemią granulocytów białaczki szpikowej przewlekłej. Niektóre wyniki tych badań weszły na trwałe do piśmiennictwa na temat rybonukleaz leukocytów i osocza człowieka (Nature 1967, 215: 414-417). Rozwija również badania nad mieloperoksydazą ludzkich granulocytów białaczkowych, których efektem jest opisanie oksydatywnej dezaminacji aminokwasów i peptydów przez mieloperoksydazę (Eur. J. Biochem 1968: 4; 540-547). W latach 1975/76 wyjeżdża do USA na stypendium w Zakładzie Biochemii Saint Jude Children’s Research Hospital w Memphis, Tennessee, w ramach którego prowadzi badania naukowe nad własnościami mieloperoksydazy. W roku 1980 zostaje powołany na stanowisko kierownika Pracowni Diagnostyki Enzymatycznej Katedry Diagnostyki Biochemicznej AM w Krakowie i kontynuuje badania nad własnościami mieloperoksydazy oraz podejmuje badania nad pochodzeniem białek drobnocząsteczkowych osocza i ich potencjalną rolą jako wskaźników uszkodzenia i dysfunkcji narządów.

W grudniu 1990 roku po śmierci kierownika Katedry Diagnostyki Biochemicznej prof. dr hab. med. Jana Sznajda pełni obowiązki kierownika Katedry Diagnostyki Biochemicznej i kontynuuje badania nad epidemiologią dyslipidemii, manifestujących się wzrostem stężenia cholesterolu, triglicerydów i cholesterolu we frakcjach HDL i LDL w wybranych populacjach Polski południowo-wschodniej. W 1992 zostaje powołany na stanowisko kierownika nowo organizowanego Zakładu Diagnostyki Katedry Biochemii Klinicznej Collegium Medicum UJ. Jako kierownik Zakładu Diagnostyki Laboratoryjnej uczestniczy w wielu badaniach klinicznych prowadzonych przez współpracujące kliniki. W 1994 roku zostaje kierownikiem Katedry Biochemii Klinicznej i Zakładu Diagnostyki Collegium Medicum UJ. Problematyka badawcza prof. Naskalskiego obejmuje zarówno o problemy patobiochemii jak i zagadnienia laboratoryjnej diagnostyki klinicznej. Jest autorem szeregu prac na temat oksydatywnej modyfikacji struktury białek w mechanizmach zależnych od mieloperoksydazy, badania efektywności i sprawności analitycznej tzw. „bezodczynnikowych” analizatorów glukozy Point of Care oraz analizatorów elektrolitów krwi wykorzystujących elektrody jonoselektywne.

Prof. Naskalski wiele energii poświęca organizowaniu konferencji i szkoleń podyplomowych na temat znaczenia diagnostyki laboratoryjnej dla nowoczesnej praktyki klinicznej. Jest czynnym współorganizatorem 14-tu konferencji naukowych i sympozjów w Polsce i za granicą. Popagacji rozwoju diagnostyki laboratoryjnej służy wydawanie czasopisma Badanie i Diagnoza, stanowiącego obecnie główne źródło informacji fachowej z tej dziedziny w Polsce.

Prowadzi również aktywną działalność organizacyjną na rzecz diagnostyki laboratoryjnej w Polsce, a także aktywnie uczestniczy w pracach Międzynarodowej Federacji Biochemii Klinicznej (IFCC). W latach 1991-2001 jest członkiem Komitetu ds. Konferencji i Kongresów IFCC a w latach 2000 -2010 jest członkiem Międzynarodowej Grupy Roboczej ds. zastosowania elektrod jonoselektywnych w analityce klinicznej. Działalność prof. Naskalskiego stała się podstawą do wyróżnień, jak np. wyróżnienie w roku 1991 Międzynarodową Nagrodą Amerykańskiego Towarzystwa Chemii Klinicznej (AACC International Award). Jest członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Diagnostyki Laboratoryjnej i Słowackiego Towarzystwa Chemii Klinicznej. Prof. Naskalski uczestniczy w komitetach naukowych wielu ważnych konferencji w dziedzinie diagnostyki i biochemii klinicznej. Wymienić tu można Europejską Konferencję EUROBIOLOGIE’92, 10-ty Europejski Kongres Chemii Klinicznej IFCC EUROLAB’93 w Nicei, 13-ty Europejski Kongres Chemii Klinicznej w Pradze (2001), Konferencję Biologie Prospective – Santorini 2002, 11-ty Międzynarodowy Kongres Chemii Klinicznej w Kioto (2002) i 13-ty Międzynarodowy Kongres Chemii Klinicznej w Orlando (2004).

Prof. Naskalski jest promotorem 14 ukończonych przewodów doktorskich oraz opiekunem dwóch przewodów habilitacyjnych. Jest autorem 125 prac eksperymentalnych i wielu artykułów i opracowań naukowych dotyczących chemii klinicznej.

Prof. dr. hab. Jerzy W Naskalski, emerytowany profesor zwyczajny na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego, specjalista analityki klinicznej, w latach 1994-2008 kierownik Katedry Biochemii Klinicznej i Zakładu Diagnostyki na Wydziale  Lekarskim UJ Collegium Medicum.

Członkostwo w towarzystwach naukowych

Polskie Towarzystwo Biochemiczne od 1963  2006
Polskie Towarzystwo Diagnostyki Laboratoryjnej od 1969 – obecnie
American Association for Clinical Chemistry od 1987 – 2008
International Society for Clinical Enzymology od 1987 -2000
Association of Clinical Biochemists (UK) od 1992 – 2009
European Society for Clinical Investigation od 1990 – 2008
Kolegium Medycyny Laboratoryjnej w Polsce od 1995 – 0becnie
(Polish College of Laboratory Medicine)

Funkcje z wyboru

Polskie Towarzystwo Diagnostyki Laboratoryjnej – Członek Zarządu Głównego w latach: 1971-1974, 1976-1983, 1989-1998, 2001-2004.
Polskie Towarzystwo Diagnostyki Laboratoryjnej – Vice-president 1998-2001.
Przedstawiciel Poliskiego Towarzystwa Diagnostyki Laboratoryjnej w Forum of European Societies of Clinical Chemistry 1983-1998.
Członek Komitetu Kongresów Naukowych Międzynarodowej Federacji Chemii Klinicznej IFCC Congress Conference Division – 1992-1998
Member of working Group of Clinical Enzymology  WG CE – Scientific Division International Federation of Clinical Chemistry  1996-1999
Member of International Working Group of Ionselective Electrodes WG ISE – Scientific Division International Federation of Clinical Chemistry  2000- 2006
Prezes Polskiego Kolegium Medycyny Laboratoryjnej 2006-2010 i 2010-2014